Zdrojkowscy.pl

Zdrojkowscy h. Rola w XX w. tapicerami w Warszawie
autor: Jan Mamaj
kategoria: Osoby Rodu

Stanisław Zdrojkowski najstarszy syn Jana i Katarzyny z Żerów, wnuk Franciszka, prawnuk Telesfora urodził się w 1881 r. w Ciechanowcu. Na przełomie XIX i XX w. uczył się rzemiosła tapicerskiego u Jana Wernika w Warszawie. 

W 1904 r. poślubił w kościele Świętego Krzyża, mieszkającą przy ul. Jerozolimskiej pod numerem 1574, 24 letnią pannę Stefanię Dzięgielewską, córkę Stanisława i Tekli z Grubińskich, z którą miał trzech synów: Adolfa ur. w 1904 r., Konstantego ur. w 1905 r. i Stanisława ur. w 1908 r.

W 1909 r. miał już swój zakład tapicerski przy ulicy Wareckiej 10 w Warszawie. ("Adresy Warszawy na 1909 r.", s. 726). Po I wojnie światowej mieszkał z rodziną przy ul. Hożej 13. Prawdopodobnie już od 1909 r. u Stanisława uczył się jego młodszy brat Władysław Zdrojkowski, urodzony w 1891 r. w Ciechanowcu. Władysław wynajmował mieszkanie w domu przy ul. Złotej pod numerem 1507. W wieku 27 lat, 9 lutego 1919 r. poślubił pannę Ludwikę Kurzac córkę Adama i Walerii z Warpechowskich, krawcową zamieszkałą również w budynku przy ul. Złotej pod numerem 1507. Świadkiem na ich ślubie w kościele p.w. Wszystkich Świętych był Stanisław Zdrojkowski.

Po ślubie Władysław wynajął w budynku przy ul. Złotej 1507 pomieszczenia na parterze, w których urządził warsztat tapicerski i sklep, w którym sprzedawał wykonane w warsztacie meble tapicerskie. Oprócz usług dla ludności i wyrobu mebli tapicerskich przeznaczonych na sprzedaż w sklepie, realizował także duże zamówienia dla firm. Takim ważnym, jeszcze po wielu latach wspominanym przez niego zleceniem, było wykonanie foteli poselskich do nowego gmachu Sejmu, w których zasiadali posłowie podczas uchwalania Konstytucji Marcowej w 1923 r. W latach dwudziestych uczył zawodu tapicera kilku uczniów. Jednym z nich był Klemens Rutkowski, który praktykę zawodowa u Władysława Zdrójkowskiego ukończył w 1931 r. ("Warszawscy Tapicerzy w XIX i XX wieku", Warszawa 1993, s. 173) Zawodu tapicera uczył także w swoim zakładzie przy Wareckiej 10 Stanisław Zdrojkowski. Uczniami byli jego synowie oraz Tadeusz Kukliński, który w 1926 r. uzyskał dyplom czeladnika w Izbie Rzemieślniczej. (Tamże, s. 163) Stanisław Zdrojkowski zmarł w 1930 r. w wieku 49 lat.

Władysław Zdrójkowski warsztat swój w budynku przy ulicy Złotej pod numerem 1507 ( po zmianie numeracji pod numerem 57) prowadził do 1944 r. Podczas Powstania Warszawskiego bomba poważnie uszkodziła budynek w tym mieszkanie i warsztat. W mieszkaniu zginęła żona Władysława, Ludwika. W warsztacie Władysława pracował jego bratanek Stanisław, syn zmarłego Stanisława Zdrojkowskiego. W 1940 r. podczas łapanki na ul. Złotej został On zatrzymany przez Niemców i wywieziony do obozu w Oświęcimiu, z którego już nie powrócił.

Władysław Zdrójkowski uczestniczył w pierwszym po wojnie zebraniu członków Cechu Tapicerów, Powroźników i Szmuklerów, które miało miejsce w Warszawie 12 marca 1945 r., na którym został wybrany członkiem Zarządu Cechu (Tamże, s. 82). Ponieważ zakłady tapicerskie w centrum miasta w 90% zostały w czasie wojny zniszczone, w tym również zakład Władysława Zdrójkowskiego przy ul. Złotej 57, to 10 kwietnia 1945 r. odbyło się pierwsze założycielskie zebranie Spółdzielni Pracy Tapicerów i Dekoratorów. Wśród 20 członków założycieli był Władysław Zdrójkowski (Tamże, s. 83). Zamówieniem, które pozwoliło tapicerom przeżyć pierwsze najtrudniejsze miesiące po powrocie do Warszawy, było szycie z waty dostarczonej przez UNRA materaców dla szpitali. Na kolejnym zebraniu członków Cechu w dniu 7 kwietnia 1946 roku, z uwagi na to, że wśród członków Cechu nie było żadnego szmuklera, zmieniono nazwę na Cech Tapicerów i Powroźników, a na zebraniu Cechu w maju 1946 r. spośród 53 członków wybrano nowy Zarząd. Władysław Zdrójkowski wybrany został zastępcą Członka Zarządu (Tamże, s. 83).

W 1949 r. mieszkał i prowadził już własny zakład tapicerski w wyremontowanych własnym kosztem po zniszczeniach wojennych lokalach w budynku przy ulicy Złotej 71 (Tamże, s. 86). Przez wiele lat był członkiem komisji egzaminacyjnych na czeladnika i mistrza tapicerstwa działających przy Izbie Rzemieślniczej.

Przez kilka lat, przed śmiercią w 1978 r. Władysława Zdrójkowskiego, w jego zakładzie pracował Mieczysław Gałązka, który tapicerstwa uczył się u Klemensa Rutkowskiego, byłego ucznia Władysława Zdrójkowskiego. Mieczysław Gałązka dyplom czeladnika uzyskał w 1965 r., a mistrza w 1972 r. w Izbie Rzemieślniczej. W 1978 r. przejął od Władysława zakład przy ul. Złotej 71, w którym kontynuował działalność polegającą na usługach i produkcji związanej z tapicerstwem meblowym (Tamże, s. 159 i 183). Władysław Zdrójkowski zmarł bezpotomnie.

Adolf, najstarszy syn Stanisława Zdrojkowskiego, rzemiosła uczył się w zakładzie tapicerskim ojca. Specjalizował się w tapicerstwie samochodowym. Po II wojnie światowej prowadził zakład tapicerski w budynku przy ul. Tarczyńskiej 1. Jest wymieniony wśród tapicerów należących w 1949 r. do Cechu Tapicerów i Powroźników (Tamże, s. 86). W 1960 r. prowadził już dwa zakłady tapicerskie - jeden przy ulicy Tarczyńskiej 1, a drugi przy ul. Kaliskiej 5 (Tamże, s. 154). Zawodu tapicera uczył kilku uczniów. Jednym z nich był Jan Kowalski, który dyplom mistrzowski uzyskał w 1968 r. (Tamże, s. 180). Adolf Zdrojkowski zmarł w 1978 r. Zakład tapicerski przy ul. Kaliskiej 5 prowadził po nim Andrzej Strojek (Tamże, s. 185).

----------------

Bibliografia

  1. "Adresy Warszawy na 1909 r."
  2. Księga Małżeństw parafii Świętego Krzyża w Warszawie, Rok 1904, s. 140, Metryka ślubu Stanisława Zdrojkowskiego ze Stefanią Dzięgielewską
  3. Księga Małżeństw parafii Wszystkich Świętych w Warszawie, Rok 1919, Akt 64, Metryka ślubu Władysława Zdrójkowskiego z Ludwiką Kurzac
  4. "Warszawscy Tapicerzy w XIX i XX wieku", Warszawa 1993 r.


komentarze (1)

Adam: Bardzo ciekawy artykuł.

Imię


Wpisz kod z obrazka